Menno's Life

Met dit laatste stukje tekst zal ik het blogleven stoppen. Ik zal nu mijn rust in andere dingen vinden. Just a word of goodbye. Ik wil alle mensen echt van harte bedanken die mij mede door de blog, geholpen hebben.

Vaarwel,

Menno

Lang heb ik erover moeten nadenken. Hoe vang ik dit op. Het sloeg in als een krater. You’re just a normal kid. nu ik mijn hokje mag opzoeken, en daar mijn leven verder in rondkomen. You’re just a normal kid. steeds dreunen die woorden door je hoofd. Net zolang, totdat ik zelf ik geloof. Je lijkt deze wereld op te geven. maar ik moet door. verder leven in het hokje dat voor mij is bestemd. bij die vele anderen. Menno… You’re just a normal kid who plays piano…

Je hebt van die momenten…
De hel breekt over je los. Je komt er achter hoe zwak je bent. Hoe zwak je geloof was. 1 kleine gebeurtenis in je leven. 1 klein dingetje, en je leven veranderd. Je leven veranderd in een duistere poel. en nog durf je te schreeuwen NOTHING WRONG WITH ME. Juist omdat ik dat nog durf te schreeuwen, word het tegenovergestelde zo bevestigd. Ik moet een stap terug doen. Ik kan het niet. Iemand moet mij tekkelen en mij terugsleuren naar het begin. Please, bring me back to the light.

I can’t

I asked for a flower,
He gave me a garden.

I asked for a tree,
He gave me a forest.

I asked for a river,
He gave me an ocean.

I asked for a friend,
He gave me her.

I asked for bad times,
He took her back.

Mijn zoektocht begon vandaag om 09:00. ik stapte op de fiets en fietste vol goede moed naar de ’stad’ hier veen stukje vandaan. De tijd was aangebroken om de lens te halen voor mijn Nikon D90 die ik vrijdag in mijn handen kon houden. De zoektocht leidde tot een speurtocht. De speurtocht eindigde in een reis naar huis. zonder lens. Maar wat is een fototoestel zonder lens? Gelukkig bestaat er nog internet. via enkelle vergelijk sites kom je tot de conclusie dat je ongeveer kan reizen voor de prijs wat normaal de verzendkosten zijn, en nu maar hopen dat ik vanmiddag eindelijk met de lens in mijn handen mag staan. het wordt nu toch wel eens een keertje tijd

Sweety, Saturday was beautyful. You did it… again and again. It’s only you<3

Dag in, dag uit, bevind ik me nu tussen de jongeren. zo hoor ik verschillende verhalen aan. verhalen… waren het maar verhalen. Ik weet nu waar die ‘Probleemjongeren’ vandaan komen. Het enige wat we moeten doen, is die 2 woorden omdraaien. Jongeren problemen. Als ik hoor wat de jeugd meemaakt, en hun mening over dingen. Kleine dingen worden problemen. Er wordt een hele probleemtheorie bedacht, en zo wordt het leven doorgestrompeld. En weer hoor ik Obama: ‘Change!’. Van zulke jongeren komt een probleem maatschappij. dan maar jongerenpsychiators? hoeft niet. Look always around you. change the world.

Sweety, you always give me power to do what I have to do. Always you(L)

Je wordt wakker. rennend naar je alarm om deze uit te zetten. met een wtf-gevoel loop je doelloos je kamer in te kijken. Waarom? Waarom moest ik nu weer die droom krijgen. Mij laten beroven van vrijheid. Dat wat me zo dierbaar is. Een waarom zij… Een raadsel. Een nachtmerrie.

How to. Ik leef per dag. Ik leef per 20 minuten. die 20 minuten waarin ik een bepaalde hoeveelheid kan meewerken aan groot iets. Part of the one. voor me uitkijkent als een levenloze zombie. minuten springen voorbij. hoeveelheden stapellen op. en telkens droom je terug naar die ene middag. die middag die voor een tijdje de laatste zou zijn. Sweety, every time I dream of you(L). Nog een tijdje. de helft is gepasseerd. To survive. Fight with your feel. XX:16 ow, om XX:36 klaar. work, and forget everything. Je komt thuis; Daddy, where are you? Do you block me? Een onzichtbare en onhoorbare stem zegt: You have to do this on your own. survival of the fittest. Ik weet het. Ik kan niet tegen rust. Mijn leven is een gevecht. een gevecht tegen mezelf, de tijd en de wereld. Een gevecht dat niet stopt. That’s me.

Honey, I love you. that’s all I can say…

zwart, als een onzichtbare muur om je heen. de muur die je nergens meer heen laat kijken, dan naar jezelf. zwart, de kleur die je angst oproept, die vragen stelt, wie je zelf wel niet bent dat je daar durf te zitten. De kleur die geen kleur is. De kleur, die je naar jezelf laat kijken. Wie ben ik?
Iets moois? Dat ligt heel persoonlijk. Vele mensen zullen het niet fijn vinden hun zelf te moeten leren kennen. De angst om de vraag: ‘Wie ben ik?’. Maar het is juist die kleur, die die vraag kan beantwoorden. Just relax. Mijzelf heeft het soms ook geen rust gegeven. De vraag: ‘Wie ben ik?’ wilde ik beantwoorden, maar ik kon het niet. Het lijkt of het nu wordt gedaan, maar dat ik het niet aan kan. Dan maar natuur? Het bezit alle kleuren, maar geen zwart. De natuur, zo mooi. Moeder aarde. Zij bloeit in de lente, praalt in de zomer, verkleurt in de herfst en verdord in de winter. Als ons leven. Wij bloeien op, pralen, verkleuren en verdorren. Wij zijn de natuur. We moeten er naar terug.

Sweety… Seasons come and seasons go. But our love will never die <3

Een kort fragment uit het boek Koning Arthur
‘Mijn liefje heeft een zachte mond
Daar is het paradijs(…)’

Wauw.
Als ik dan terugdenk aan die avond, die de avond van het afscheid zou moeten zijn. Voor een korte tijd, maar lang voor een paar tortelduifjes. Een avond die een paar uurtjes had moeten duren. Forget the time, It’s only her. En dat gebeurde ook. Wolken ontstonden om ons heen. Er vlogen engeltjes door de lucht. Sweety, you’re beautyful. Een gevoel, dat ik hier niet kan omschrijven. Het is net of je je  loonstrookje krijgt van een week hard werken, alleen dan meer. Als een diploma krijgt waar je 5 jaar voor hebt gewerkt, het is meer. Als een vader die na een paar jaar zijn zoon terug ziet… Het is meer. Wat is liefde? Liefde is dat wat je niet kan omschrijven. Het mooiste gevoel dat je ooit gevoelt hebt, alleen dan meer. Anders. Mooier. Dat gevoel, dat je pas echt goed voelt als je het niet meer hebt. Omdat je dan weet wat je gevoelt hebt. De wereld interesseert je niet meer, It’s only her. The dream, who’s never ending. Girl, you did it…
Wauw